Lotgenoten
Deze pagina is gewijd aan onze lotgenoten in de strijd tegen kanker.
Onze lotgenoten:
Over André Derbaix
Op 22 september 2009 overleed mijn lieve echtgenoot aan lymfeklierkanker.
Het begon in februari 2008, toen werd een lymfoom (met Hodgkinachtige bevindingen) vastgesteld. Na vier chemokuren volgens het ABVD schema was hij in remissie. Helaas in oktober ging het weer minder goed en kreeg hij Mabthera en in januari 2009 werd gestart met een andere chemo: R-Chop. In februari 2009 had hij een volledige spierzwakte en kon hij niets meer: niet meer stappen, steunen, niet meer schrijven. Hij werd opgenomen in de afdeling hematologie van het UZ te Gent en verbleef ook enkele maanden in het revalidatiecentrum K7.
Hij wilde zo graag genezen en leven! Hij geloofde in de wetenschap en hoopte dat men hem nog zou kunnen helpen. Hij vocht, 7 maanden lang in het UZ, was heel moedig en bleef hopen op een goede afloop.
Hij overleed op 22 september 2009.
Anna Coussement
Christine woont in Kalken en is een zeer goede vriendin van het gehele OIGO-bestuur! Ze was ook zeer actief bij het OIGO-fietsen en op het OIGO-event. Ze is ziek geworden op 17 mei (vandaar ook de verwijzing in haar blog: zeventienmei, hoe mijn leven een ongepase wending nam). Na een lange onderzoeksperiode viel het verdict 'maagkanker'.
Wij zijn bedroefd u het heengaan te moeten melden van Christine.
Christine Oosterlinck overleed op 1 december 2009. Wij wensen haar man Luc, en haar kinderen Maja en Milos heel veel sterkte toe.
Hallo,
Onze dochter Eline had botkanker wanneer ze 10 jaar oud was. Ze was voor 15 maanden een patiëntje op 3K6 in UZG. Momenteel is alles OK.
Eline heeft een blog die we aanvulden in hoofdzaak toen ze de 15 maanden in behandeling was. Onder het motto “geen nieuws is goed nieuws” wordt die niet zoveel meer aangevuld.
We wensen alle lotgenootjes die nog in behandeling zijn heel veel goede moed om door te gaan. Kijk naar Andy: de moed nooit opgeven! We hopen dat OIGO aan lotgenoten en hun familie, een flinke steun mag zijn. Het is een lange weg te gaan, die voor de 'gewone' mens niet altijd begrijpbaar is.
Met vriendelijke groeten
Hugo (papa van)
Ik ben Willem,
Ik ben een man en woon in Aalter (België) en mijn beroep is ambtenaar bij FOD Economie. Ik ben geboren op 05/09/1978 en ben nu dus 30 jaarjong.
Mijn hobby's zijn: naast mijn vrouw Leen en zoontje Lars, sport in het algemeen en wielrennen in het bijzonder.
Via deze site wil ik jullie ook een kijkje meegeven hoe ik de voorbije jaren met meer dan alleen (over)leven ben bezig geweest.
Stijn Wyseur is 16 en is net zoals elke andere puber, hij houdt van uitgaan, heeft veel vrienden en is geliefd door iedereen. Maar plots wordt zijn leven helemaal omgegooid: er wordt ALL vastgesteld, Acute Lymfatische Leukemie.
Hij heeft nog een lange weg te gaan, maar gelukkig is hij omringd door familie en vrienden die er voor hem zijn, en staat hij er niet alleen voor!
Om anderen die hetzelfde lot als hem ondergaan te steunen en de goede behandeling die hij krijgt te kunnen verzekeren organiseert Stijn de Hematogolics-fuif.
Bezoek de website »
meer info over Acute lymfatische leukemie »
Hallo, ik ben Roos en bezig aan mijn strijd tegen Hodgkin.
Ik wil OIGO bedanken voor de mooie initiatieven en de inzet van iedereen hiermee bezig! Heel veel moed en kracht voor Jo en familie! Onderstaand het mailtje waarin ik al mijn vrienden warm wil maken en waarin misschien beter tot uiting komt wat 'opgeven is geen optie' voor mij is.
Hallo iedereen,
Opgeven is geen optie! of OIGO , dat zegt alles!
Dus surf met z'n allen naar www.oigo.be en lees meer over deze vzw die werd opgericht door Jo Vervaet. Hij had ook hodgkin in zelfde stadium als mij en onderging
dezelfde kuur ook in het UZ Gent, onlangs is de hodgkin bij hem teruggekomen en nu is hij weer in behandeling in UZ. Hoe slecht mijn chemodag ook is, ik hoop stiekem
hem eens te ontmoeten in het UZ, misschien al eens in zelfde kamer gelegen zonder te weten? Want het is een straffe meneer en een super initiatief ( de TV's in de
kamer hebben we aan hem te danken en nog zoveel meer, lees tvv...)!
Ook het verhaal van Andy heeft me erg aangegrepen, de opbrengst van zijn single en CD gaan naar OIGO. Passeer eens bij de boetiek, want de ontmoetingsruimte is echt broodnodig! Ook ik heb de laatste keren niet op de kamer kunnen blijven, je zit daar echt te wachten op de chemo en dat kan uren duren,wat zorgt voor teveel spanning...privacy is er niet, vier mensen op een kamer, je hoort en ziet alles. En in het UZ valt er helemaal niets te beleven, cafetaria is veel te druk...Zo een ruimte zonder mottige ziekenhuis geuren en kleuren dat is de oplossing!
Zelf begint het dan ook te kriebelen om iets te doen! Voorlopig nog een klein plantje, het heeft nog veel water nodig om te groeien :-)
OIGO heeft het algemene comfort van de patiënt voor ogen, dus ook degelijke ondersteuning en begeleiding, dat waar het in mijn ogen een beetje fout liep.
Sinds mijn laatste mailtje zijn we weer 3 behandelingen verder. Dus 11 gehad en nog 5 te gaan! Het aftellen kan stilletjes beginnen. Er zal geen tussentijdse PET scan
meer zijn, enkel na de laatste chemo. Ik heb slechte dagen, maar ook heel mooie dagen. Van de allereerste keer tot nu is er veel veranderd. Maar het is ook niet zo dat
het steeds een beetje slechter wordt, het verschilt wel van week tot week.
Met het mooie weer krijg ik soms de lente kriebels en dan durf ik al eens teveel doen, maar rust roest ook é. Ik kijk al uit naar een lange zalige zonnige vakantie!
Lieve vrienden en vriendinnen tot een volgende keer maar weer...
X
Beste vrienden,
Ik wou toch eens laten weten dat het goed met me gaat. Ondertussen zijn we bijna 2 maanden na de laatste chemo en elke week kan ik weer een stukje meer. Mijn haar, dat er
uiteindelijk toch moest aan geloven, staat alweer enkele millimeter en weggesmolten spieren komen stilletjes terug.
Ik rijd weer met de fiets naar het werk en dat is zalig! Hoe blij ik ook was met de vele hulp van anderen, het is fijn om terug onafhankelijk te zijn! De laatste hindernis,
verwijderen van de poortkatheder en de controle van een infiltraat in de longen, en dan word ik bedankt voor bewezen diensten :-)
Het is raar om nu terug te kijken op bijna een jaar van onzekerheid, chemo, uitzieken en aftellen. Het zal wel nog een tijdje duren voor ik alles een plaatsje heb kunnen geven... Uiteindelijk heb ik veel geluk gehad dat de behandeling goed is aangeslagen en dat er, naast de vele kwaaltjes, geen andere grote problemen geweest zijn.
Ik heb gelezen dat de behandeling van Jo in de laatste fase zit, de laatste zware weken...ik wens hem het allerbeste!!
Ik wil graag nog even doorgeven dat mensen met vragen, of die op zoek zijn naar informatie, of die eens een babbeltje willen doen, steeds contact met me kunnen opnemen via mail: weyhaegheroos@hotmail.com. Want toen ik pas te horen kreeg : 'je hebt Hodgkin', had ik zoveel vragen en had ik ook graag iemand gesproken die hetzelfde heeft meegemaakt. Ik had contact opgenomen met de zelfhulpgroep hodgkin, maar naar bijeenkomsten gaan vond ik te confronterend.
Op 12 augustus moet ik in het UZ op controle, ik zal alvast eens een kijkje nemen in de ontmoetingsruimte! Ik ben benieuwd hoe ze die ruimte zullen omtoveren!
Groetjes,
Roos
Foto 1: hier heb ik heel veel tijd doorgebracht! En zo zag ik 100-den keren per dag wat ik nooit mocht doen...
Foto 2: de fameuze 'ijskap', bij dat woord dacht iedereen de raarste dingen... maar zo ziet die er dus uit. De kou vond ik wel meevallen, ik had meer last van de geur, dus met de neus in de warme chocomelk zitten was de oplossing! Na een tijdje kreeg ik teveel last van de chemo en meer en meer van de ijskap, dus dan gaat comfort voor: dag ijskap en jammer genoeg ook dag haar... (maar zelfs met kap was het niet zeker dat het zou blijven staan...)
Foto 3: laatste chemo, nog 1 keertje op de tanden bijten, de laatste keer cadeautjes uitwisseling...Wat begon de eerste keer als aanmoediging werd algauw een traditie, telkens een klein cadeautje zoeken en pas afgeven als de 'zakjes' begonnen te druppelen, want dan was er ook iets om naar uit te kijken en werd al de rest toch even vergeten...
OPGEVEN IS GEEN OPTIE!